heet vanaf nu
2018
30
jul
door
Gaia Laeta
801
1
0

Candle in the wind

Als medewerker in de zorg herkennen we denk ik allemaal dit gevoel wel. Je hebt een weekje vakantie gehad. In mijn geval dit keer een weekje rust. Zon, zee, strand, uitslapen, eten, doen waar je zin in hebt en vooral laten waar je geen zin in hebt. Na dat ene weekje heb je 6 boeken uitgelezen en kom je met een bruine toet en helemaal zen terug op de OK. Je kaarsje brand met een grote gele vlam.

Na dat weekje start je weer op de werkvloer. Met 3 nachtdiensten, iets waarvan je toen je het in je rooster zag nog dacht 'best wel lekker, in ieder geval nog een dagje extra uitslapen'. Dat je in die 3 nachten helemaal niet zou slapen heb je uit zelfbescherming even geblokkeerd.

Bij binnenkomst op het complex om 23u 's avonds is de koffiekamer leeg. Een veeg teken. Er zijn 2 avonddienst teams parallel aan elkaar bezig op OK. 1 met een nabloeding van een grote urologische ingreep van overdag, en 1 met een GE-patiënt waarbij ze trachten alle buikorganen te reorganiseren. Patiënt 1 heeft een huidig bloedverlies van 2,5 liter en patiënt 2 is inotropie afhankelijk vanwege sepsis. Je voelt de grote gele vlam van het kaarsje wat krimpen maar je lost toch vol goede moed 1 avonddienst collega af en start met je 1e nacht.

Nadat patiënt 1 door je avonddienst collega op de IC is afgeleverd tracht jij patiënt 2 wakker te maken zodat je ook hem naar de IC kunt brengen. Samen met je collega van de chirurgie en de dienstdoende anesthesioloog sta je eerder opgedane nachtdienst ervaringen uit te wisselen. Zoals die ene keer toen om half 3 de telefoon ging en de assistent een 4xA aanmeldde waarop jouw eerste slaapdronken reactie was 'grapje zeker?'. De assistent, toen net begonnen, viel een volle minuut stil voordat hij durfde te zeggen dat het geen grap was en dat hij het echt meende.

Na terugkomst van de IC gaat je telefoon. Je neemt op en hoort je anesthesioloog zeggen;
'Hoi Maris, er komt een 4Xa vanuit Zoetermeer hier naar toe'
Begrijpelijk reageer je ook nu weer met een 'Haha, heel leuk, goeie grap'
Pas na 4 keer herhalen heeft je anesthesioloog je ervan weten te overtuigen dat het ook dit keer echt geen grap is. De patiënt is onderweg, gaat onder de CT en dan direct door naar de OK. We horen nog of het een open of minimaal invasieve procedure wordt.
Als de gesmeerde bliksem zet je samen met je collega's de OK klaar voor beide mogelijkheden. Een paar minuten later komt het telefoontje, het wordt een open procedure. Het aneurysma is ruim 10 centimeter en dus te groot voor minimaal invasief. De patiënt is nauwelijks aanspreekbaar en in shock. Binnen 30 minuten ligt hij vanuit de ambulance via de SEH en CT afgedekt en wel op de operatietafel en wordt de inleiding gestart. Alle belijning die je kunt verzinnen en alle apparatuur staat startklaar. Incisie en natte sokken. De uren op de klok tikken gestaag verder. Je rent heen en weer met zakjes bloed, plasma en trombocyten. De cellsaver draait overuren.

Per uur wordt het vlammetje van de kaars voor je gevoel een beetje kleiner. Het vakantiegevoel verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Daarvoor in de plaats komen de noodzaak om te plassen, een droge mond van de dorst en kramp in de kaakspieren van het gapen. Terwijl de tranen over je wangen rollen na je laatste flinke gaap hoor je de vaatchirurg de magische woorden spreken; 'we gaan sluiten'.
De visioenen van een bed komen je tegemoet. Je kunt je kussen bijna ruiken.

Gevuld met een gevoel van gelukzaligheid zet je de landing in en begin je ondertussen alvast wat puin te ruimen. Dat scheelt straks weer, aangezien je ook deze patiënt nog naar de IC moet brengen. Op het moment dat de doeken van de patiënt af mogen hoor je de vaatchirurg ineens zeggen; 'oh jee, zijn rechtervoet is wit. Dan moet ik ook de lies openmaken'.

Een flashback. Een strandbedje, cocktail en een nog niet uitgelezen boek. De zee die ruist in de verte. Het is nog maar zo kortgeleden maar lijkt ineens alweer zo ver weg.

Je hoort Jochem Meyer in je hoofd 'het is een irritatiefactortje, het is een irritatiefactortje, je telt tot 10 dan is het klaar'. Je kijkt je anesthesioloog aan en ziet in haar ogen alle pijn uit haar jeugd.
Dit is een cruciaal moment. Wordt het samen lachen, of huilen?

Een uur later, nadat jullie besloten hebben om maar te blijven lachen zit de liesexploratie in combi met een embolectomie erop en kan de patiënt eindelijk naar de IC. Zijn voet is weer mooi roze en doet mee met de circulatie. De gegevens op de monitor zien er hoopvol uit.

Op de klok is het ondertussen half 6 en je hebt eigenlijk nog steeds niet geplast of gedronken. Je hebt er vrede mee gesloten dat je mond van het gapen permanent halfopen staat, zodat je eruitziet alsof je vliegen vangt. Het voegt iets toe aan de hilariteit die altijd lijkt te ontstaan door het gebrek aan slaap.

06:10 is het magische moment daar. Alles is opgeruimd en schoongemaakt en je voelt hoe je billen de bank in de koffiekamer voor het eerst mogen beroeren die nacht. De dagploeg van de logistieke dienst druppelt ondertussen binnen. Nog geen vijf minuten later zie je tussen je halfgesloten oogleden door hoe je anesthesioloog de koffiekamer in komt lopen met een vouw in haar wang en een verontschuldigende blik in haar ogen.
'Sorry. Sectio. Geen grap'
Het vlammetje dooft. Het kaarsje walmt wat na.

Als je uiteindelijk om 7.30 door de dagdienst wordt afgelost ben je 100% gaar. Je vraagt je af waarom je niet gewoon gekozen hebt voor die 9 tot 5 kantoorbaan. Waarom je het ook al weer een goed idee vond om in de zorg te gaan werken. Hoe je van die 5 andere persoonlijkheden afkomt die je ondertussen hebt ontwikkeld en of ze je op z'n minst zullen laten slapen straks.

Een week later sta je in je dagdienst op de spoedkamer. Het slaapgebrek heb je grotendeels ingehaald. Als eerste op het programma wordt er een revisie shunt aangemeld.
De vaatchirurg van 'de aneurysma nacht' komt de OK binnen. Hij spreekt je direct aan. Je hoort van hem dat de patiënt na 1 dag IC en 3 dagen afdeling het ziekenhuis ondertussen al heeft verlaten, tegen alle verwachtingen in. Er waren geen complicaties, geen darm ischemie, geen wondinfectie en geen restverschijnselen. Helemaal niets. De patiënt is er doorheen gevlogen. Zijn kleinzoon is er nu van overtuigd dat opa een superheld is. Hij had namelijk een ballonnetje in zijn buik wat stuk ging maar nu is het weer gemaakt. Opa kan alles.

Je geeft de chirurg een high five. Het kaarsje gaat weer aan. De cocktail met het parapluutje komt weer voorbij. Tevreden ga ik aan het einde van de dag naar huis.
Ook ik voel me een beetje een superheld.

Hier doe je het dus voor.

Deel dit artikel
1 keer gedeeld
reageer

Anderen lazen ook

> En toen werd het stil....

Gaia Laeta

Ik ben verpleegkundige en anesthesie medewerker en al ondertussen 8 jaar werkzaam op de OK. Wilde van kleins af aan al 'zuster' worden 'net als mamma'. Ik ga binnenkort trouwen met de allerleukste en wij genieten thuis van de capriolen van onze ragdoll Charlie. Schrijven doe ik al een tijdje en speel met de gedachte om er een boek van te maken. Verder ben ik druk met sporten, van kickboksen tot yoga.

bekijk al mijn blogs >
nog geen reacties geplaatst
...

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Reactie*

Naam*

E-mail*

Plaats reactie >