heet vanaf nu
2018
22
jul
door
Karin Viester
479
2
0

Een weekje op de Zonnebloemboot

Al jaren had ik het idee om eens een weekje mee te gaan als verpleegkundige bij een Zonnebloemreis. Op de een of andere manier kwam het er maar niet van. De kinderen waren te klein, het huis moest worden verbouwd, ach er was altijd wel wat.

Eind vorig jaar zag ik weer een oproep staan waarin er verzorgenden en verpleegkundigen gevraagd werden, op de vakantieweken die 'De Zonnebloem' aanbood. 'Nu of nooit', dacht ik en ik heb me direct ingeschreven op een Rijnreis voor de leeftijdscategorie vanaf 45 jaar. Ik heb me ingeschreven als verpleegkundigen 4-5. Van te voren kreeg je een lijst met de voorbehouden verpleegkundige handelingen. Je kon aangeven in welke handelingen je bekwaam en bevoegd bent. Nu doen we niet alles bij de anesthesie, maar catheters, maagsondes en medicijnen zijn ons niet vreemd.

Het weekeinde voor mijn vertrek heb ik nog maar eens alle verpleegkundige handelingen doorgenomen. Het enige waar ik een beetje tegen op zag, was de nachtdienst die ik de laatste nacht ging draaien. Spannend hoor na 30 jaar weer een nachtdienst draaien. Nu werk je in je dienst bij de anesthesie ook wel eens een nacht door, maar dat is toch anders. Dat werk is bekend en je bent dan druk in de weer. Ik had geen flauw idee wat men van me precies van me verwachte. Wel hoorde ik van andere vrijwilligers, die al eens een reisje hadden meegemaakt, dat het hard werken en weinig slapen was. En dat je wel of niet besmet raakte. Besmet? Waarmee dan? Op deze vraag kreeg ik alleen maar lachende gezichten als antwoord.

Op maandag meldde ik me keurig op de Zonnebloemboot in Arnhem. Als eerstejaars kregen we een rondleiding op het schip en werd er verteld wat er van ons verwacht werd. De boordverpleegkundige legde het gebruik van het bad, de liften en medische hulpmiddelen uit. Nadat alle vrijwilligers er waren, werden we door het hoofd van deze reis welkom geheten en werden de benodigde instructies gegeven. Ik zat in team groen en had samen met mijn 5 collega's de zorg voor 10 gasten. Het woord 'patiënten' en 'cliënten' mocht niet gebruikt worden. De mensen waren op vakantie. De benodigde zorg deden wij als verpleeggroep, zodat de gasten en hun meegereisde mantelzorgers vakantie hadden.

Nadat alle gasten aan boord waren, vertrok het schip richting Keulen. Voor mij de taak om mijn gasten te vragen naar medicijngebruik, bijzonderheden over de zorgbehoefte en naar een eventuele NR verklaring. Alle bijzonderheden werden doorgegeven aan de andere leden van team groen en aan de teamleidster. Een van mijn gasten zei dat hij alles wel zelf kon. Hij stond gewoon om 4 uur op elke dag. Alleen zijn medicijnen moest ik geven. Ik had zo mijn twijfels. Meneer had een prothese en 3 cva's gehad en bewoog zich in de rolstoel voort. De volgende morgen was hij echter om 8 uur aangekleed en wel in de ontbijtzaal te vinden!

De dag begon voor ons als verzorggroep met een heerlijk ontbijtje. Daarna gingen we aan de slag. Iedereen uit bed, douchen, aankleden en de medische handelingen verrichten als dat nodig was. Medicijnen geven en insuline spuiten. Op mijn vraag wie de dubbelcheck deed, kreeg ik als antwoord; 'dat weten de mensen heel goed zelf'. Thuis doen ze dat ook niet. Tja dat ging me, met insuline spuiten, toch iets te ver. De dubbelcheck zit er bij de anesthesie zo in, dus liet ik de ingestelde insulinepen eerst aan een collega zien, voordat ik hem spoot.

Na de koffie en de lunch gingen de gasten de wal op. Er werden diverse excursies georganiseerd of je ging vrij passagieren met je gast. Iedereen kreeg een gast toegewezen, waarmee hij of zij op stap ging. Niet alleen de vrijwilligers van de verpleeggroep, maar ook de vrijwilligers van het restaurant, de keuken, de brandwacht en de receptie. Zo had je elke middag een andere gast bij je. Zo heb ik de Dom in Keulen bekeken, Rudesheim doorkruist en in Düsseldorf de voetbalwedstrijd Brazilie- Costa Rica bekeken. Dat laatste ging niet zonder slag of stoot.

Mijn gast van deze middag zat al 2 dagen in zijn hut en wilde zich niet echt onder de mensen begeven. Tja dat is toch wel een beetje jammer dacht ik. Toen iedereen van boord was, ging ik eens kijken bij deze 92 jarige meneer. Na de belofte van een vers kopje koffie, wilde hij toch wel uit bed. Met behulp van een stalift, kon meneer zijn lunch aan tafel opeten. 'Dat was stap een.' Nu stap twee proberen! Koffiedrinken in de salon, met uitzicht op de Rijn! Na een half uurtje heb ik aan hem gevraagd of hij mee naar buiten wilde. Even een frisse neus halen op het Zonnedeck. Dat wilde hij wel. "Yes", ik heb gauw zijn vest gehaald en ben naar het Zonnedeck gegaan. Meneer genoot zichtbaar van het rondje dat ik liep met hem in de rolstoel. Tja, dacht ik en nu de boot af. In Düsseldorf ligt het schip aan een kade, waar ook vele terrassen zijn. Na een half uur lopen ben ik met hem op het terras gaan zitten en heeft hij heerlijk een fluitje gedronken! Al pratende kwam ik erachter dat deze 92 jarige 's morgens uit bed werd geholpen, om de rest van de dag, op een stoel bij de televisie door te brengen. In de avond werd hij dan weer naar bed geholpen. Hij kwam nooit buiten en zag dus erg weinig mensen! Deze man heeft zo enorm genoten van die paar uurtjes buiten. En ik? Ik weet nu alles over voetbal, hockey en rugby!

De laatste nacht op de boot was dus mijn nachtdienst. Deze draaide ik samen met een verzorgende, een brandwacht en iemand van de receptie. Mijn anesthesie achtergrond kwam ook nog van pas. Airstakken met een ambu ballon. Deze gast had een blaasbel, die het niet meer deed. Door systematisch de slangentjes na te lopen, kwam ik achter een gaatje bij de aansluiting. Nadat ik de slang wat had ingekort deed de bel het gelukkig weer en kon meneer gerust gaan slapen.

De volgende ochtend was ik vrij. Nog een paar uurtjes en dan was deze week weer voorbij! Iedereen nam afscheid van zijn gasten en van elkaar. Wat een topweek heb ik gehad. Zoveel blije gezichten, zoveel mooie gesprekken, soms alleen maar luisteren, heerlijk eten (wat ook veel blije gezichten gaf) en mooie bijzondere dingen meegemaakt. Wat een enorme voldoening en energie heeft het me gegeven!

En dat virus dan? Ja, dat heet het Zonnebloemvirus en ja, ik heb het ook te pakken. Ik ga volgend jaar weer!

Ook zin om een keertje mee te gaan? Ze hebben altijd verzorgende en verpleegkundigen nodig! Neem eens een kijkje op www.zonnebloem.nl

Deel dit artikel
2 keer gedeeld
reageer

Karin Viester

Ik ben Karin Viester, 56 jaar en werk als anesthesiemedewerker en dagcoördinator in het St Jansdal Ziekenhuis in Harderwijk. 

bekijk al mijn blogs >
nog geen reacties geplaatst
...

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Reactie*

Naam*

E-mail*

Plaats reactie >