heet vanaf nu
2020
23
mrt
door
Martijn Lupke
284
1
2

Na coroNa

‘Regeren is vooruitzien’, zegt het spreekwoord. Midden in een crisis is het niet alleen goed om over het heden na te denken maar ook over de toekomst. Hoe onzeker deze ook voor veel mensen is op het moment. Toch kan naar de toekomst kijken houvast geven en beslissingen, die in het heden gemaakt moeten worden, vergemakkelijken. Dat deze crisis voorbij gaat staat vast, hoe we eruit komen is ongewis. Zeker is dat de zorgsector voorgoed op de kaart is gezet. Hoe gaan we straks om met deze nieuwe werkelijkheid? Wat zijn de wederzijdse verwachtingen? Hoe vrijblijvend zijn onze altruïstische initiatieven na een periode van moeizame cao onderhandelingen en een geschiedenis van bezuinigingen in zorg, onderwijs, politie en alle andere beroepen die nu als vitaal worden gelabeld. De kaarten zullen opnieuw worden geschud.

En het schudden van de kaarten is misschien al begonnen. Kleine speldenprikjes worden uitgedeeld op social media naar bewindslieden die ons bijpraten over de crisissituatie. Speldenprikjes die heel subtiel duiden dat bijvoorbeeld de inzet van OK personeel op de intensive care niet als vrijblijvend gezien moet worden of op zijn minst brede aandacht verdient. Deze crisis zet de zorgsector in spotlights waarin ze op deze schaal nog nooit heeft gestaan. Een heldenstatus, soms tegen wil en dank. Hoe gaan we daar straks handen en voeten aan geven? Doen alsof er niets is gebeurd en zeggen dat we “gewoon” ons werk hebben gedaan? Of gaan we de crisis inzetten om onze status - wat die ook mogen of moeten zijn - kracht bij te zetten? Een BIG erkenning afdwingen? Betere cao voor de vitale beroepen? Meer opleidingsbudget?

Dat we in een andere werkelijkheid beland zijn staat vast. Dat we nu een betere onderhandelingspositie hebben als zorgsector staat als een paal boven water. Dat deze crisis daarbij heeft geholpen is evident. Onze reactie op deze nieuwe werkelijkheid is dat niet, dus laten we als beroepsgroepen nu al nadenken over hoe we ons straks gaan positioneren. En daar hoort misschien wel eerst een interne organisatieverandering van onszelf bij.

Deze crisis heeft ons geleerd dat we niet zonder elkaar kunnen. ‘’Deze crisis verslaan we samen”, lees ik overal. En daarna? Hoe gaan we toekomstige crisis te lijf als beroepsgroepen op de OK? Staan we niet veel sterker als we ons als OK professionals anders gaan organiseren? Een “mooiere” aanleiding is er niet....

Delen
1 keer gedeeld
reageer

Ook interessant

blog
Pop-up heroïsme
blog
Zonder crisis geen helden, of wel?
blog
Versterk het goede nieuws
blog
Vooruitkijkblog

Martijn Lupke

Martijn Lupke (1975) is hoofdredacteur en directeur van OK Visie. Daarnaast is hij werkzaam als anesthesiemedewerker en sedationist in het St Jansdal Ziekenhuis. In 2015 richtte hij OKBlog op, wat in 2017 fuseerde met OK Nieuws tot OK Visie. 

bekijk al mijn blogs >
2 reacties
2020
23
mrt
Chiel Baert

Beste Martijn,
zullen we nu gewoon even al onze energie richten op de crisis waar we in verkeren. En niet meegaan met alle trieste personen en bedrijven die deze crisis gebruiken om er beter van te worden. Ik denk (en hoop) dat je het niet zo bedoeld, maar nu moet alle energie naar 1 ding, deze ellende nu het hoofd bieden.

reageer >
2020
23
mrt
Willem Scheepers

Bij DWDD merkte Paul Witteman vorige week hierover op 'Ons empathisch vermogen heeft een korte termijn geheugen'.

Ik hoop het niet maar ben bang dat hij gelijk krijgt.

reageer >
...

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Reactie*

Naam*

E-mail*

Plaats reactie >