Veel onderdelen van RSI missen sterk bewijs
Veel vaste onderdelen van rapid sequence induction (RSI) hebben onvoldoende bewijs om hun effect op patiëntschade aan te tonen of uit te sluiten. Dat concluderen Tim Cook, Felicity Plaat, Alistair McNarry, Philip Barclay en Richard Vanner in een narrative review die op 3 november online verscheen in Anaesthesia.
RSI is bedoeld om het risico op pulmonale aspiratie van maaginhoud tijdens algehele anesthesie te verkleinen. De auteurs bespreken de onderdelen waarover in de praktijk discussie bestaat: decompressie met een maagsonde, cricoïddruk, videolaryngoscopie, echografie van de maag en aanpassingen van de hemodynamische aanpak.
De review steunt het gebruik van videolaryngoscopie bij RSI. Over cricoïddruk is de boodschap genuanceerd. Goed uitgeoefende cricoïddruk sluit de hypofarynx af en heeft weinig invloed op het luchtwegmanagement. Verkeerd uitgeoefende druk kan de luchtweg juist obstrueren. Training en lokalisatie met echografie verbeteren de nauwkeurigheid. Daarbij hoort ook dat het team klaar moet staan om de druk los te laten wanneer dat nodig is. Verder pleiten de auteurs ervoor de inductie af te stemmen op het hemodynamische risico van de patiënt.
Volgens de auteurs moeten clinici deze onzekerheden kennen, zodat zij het aspiratierisico per patiënt kunnen inschatten en de techniek daarop kunnen aanpassen. Voor anesthesieteams betekent dit dat RSI minder een vast protocol is en meer een set onderdelen die per patiënt wordt afgewogen.
Bron: Anaesthesia, DOI 10.1111/anae.70449 (https://doi.org/10.1111/anae.70449)
