hét platform voor de OK!

blog

door
Martijn Lupke

602

2

0

blog

We kijken de hele dag naar data. Maar leren we er eigenlijk wel van?

Hoe vanzelfsprekend is het dat we als anesthesiemedewerkers en anesthesiologen naar de monitor kijken en luisteren? Eigenlijk doen we dat continu. We volgen trends, reageren op veranderingen en nemen voortdurend beslissingen op basis van wat we zien. Hartfrequentie, saturatie, capnografie, compliantie, gasconcentraties en beademingsdrukken vormen samen een verhaal over de patiënt, en we vertrouwen erop dat we dat verhaal goed kunnen lezen. Dat vertrouwen is terecht, want dankzij al die informatie kunnen we veilig anesthesie verlenen. Maar wat gebeurt er eigenlijk met al die data zodra de patiënt de operatieafdeling verlaat?

door
Martijn Lupke

1278

1

0

blog

Krijgt Smalhout 54 jaar later weer gelijk?

Er is iets merkwaardigs aan hoe we in de zorg naar risico’s kijken. In de OK accepteren we geen afwijking van het protocol als het om medicatie, time-outs of steriliteit gaat. Maar als het gaat om wie er naast het hoofd van de patiënt staat, lijken we ineens verrassend flexibel. Minister Mirjam Sterk ziet geen noodzaak om anesthesiemedewerkers op te nemen in het BIG-register. Onnodige regulering, zo stelt ze, leidt tot administratieve lasten, minder flexibiliteit en hogere kosten. Op papier klinkt dat logisch. De OK is immers een strak georganiseerd systeem, met een anesthesioloog op de achtergrond en duidelijke verantwoordelijkheden.

door
Martijn Lupke

1067

0

0

blog

Van zelfrijdende Tesla naar slimme OK: wie houdt het stuur vast?

Op de Nederlandse snelweg rijdt straks een Tesla die zelf stuurt, remt en optrekt. Jij zit achter het stuur, maar de auto “denkt” met je mee. Als je even niet oplet, grijpt hij in. Klinkt bekend? In de OK doen we al jaren iets soortgelijks: wij “sturen” de patiënt, maar steeds vaker rijdt er onzichtbaar een algoritme met ons mee.

door
Cherry Ponsen

1036

1

0

blog

Speeddaten bij Het Bouwplatform voor Kritische Zorgafdelingen

Hoe kan het leven raar lopen. Ooit begon ik na mijn H.A.V.O. aan de opleiding tot operatieassistent chirurgie en al enige jaren organiseer ik congressen voor zorgprofessionals. In 1990 zette ik mijn eerste voet op het operatiekamercomplex en nu ben ik bedrijfskundig manager van een chirurgencoöperatie. Mij hart ligt, kun je wel zeggen, bij de kritische zorgafdelingen.